در زمانی که تدریس زبانهای عیلامی و بابلی فقط در دانشگاههای آمریکا دایر بود و ایرانی برای قرائت کتیبهها وجود نداشت. زنده یاد عبدالمجید ارفعی اولین ایرانی شد که به این دو زبان روی آورد.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه ایران نوشت: «مجتبی دورودی» مدیر موزه تخت جمشید و متخصص رشته زبانهای باستان ایران و استاد مدعو دانشگاه شیراز، عبدالمجید ارفعی را پیشکسوت حوزه زبانشناسی تاریخی ایران و زبانهای عیلامی و بابلی میداند و میگوید: «ما در عرصه زبانهای عیلامی و بابلی همواره با کمبود نیروی متخصص مواجه بودهایم. اگرچه در حوزه زبان فارسی باستان، از فرصتالدوله شیرازی تاکنون، دانشمندان ایرانی بهتدریج ورود یافتهاند، اما باید اذعان کرد که کتیبههای هخامنشی به سه زبان بابلی، فارسی باستان و عیلامی نگاشته شدهاندبان بابلی(جزو زبانهای سامی محسوب میشود) را زبان غیر ایرانی میداند و میگوید: «بله، بابلی جزو زبانهای سامی به شمار میرود یعنی مادر زبان عربی است و زبانی مستقل از زبان فارسی محسوب میشود. داریوش کتیبه را به زبان بابلی نو نوشته است. چون تمام قلمرویی که توسط آشوریها و بابلیها اداره میشد، بعدها بخشی از قلمرو هخامنشی میشود؛ مناطقی مثل عراق ، شمال و غرب سوریه.»
وی در پاسخ به پرسشی درباره فقدان دکتر ارفعی افزود: «حدود ۳۰ هزار قطعه از الواح تخت جمشید به آمریکا رفته است. شاید سالهای اخیر مقداری بیشتر ترجمه شد و به ایران آمد. این الواح باید به ایران برگردد و واجب است که دانشجویان حوزه زبانهای باستانی ایران، به عنوان یک دغدغه، این دو زبان یعنی بابلی و عیلامی، بویژه عیلامی را پیگیر باشند. امیدواریم در آینده نزدیک شاهد آموزش این دو زبان در دانشگاههای کشور باشیم.»