در مورد برق، در دنیا، تکنولوژی ذخیره‌سازی انرژی الکتریکی تحت عنوان باتری و اینها هست، ولی بسیار بسیار پرهزینه است؛ به صورت مغناطیسی، به صورت مکانیکی که آب را می‌بریم در ارتفاع نگهداری و غیره. ولی حقیقتش این است که ما فعلاً در کشورمان چیزی تحت عنوان ذخیره‌سازی انرژی الکتریکی هم نداریم.

اگر قرار باشد جنگ ادامه پیدا بکند، خب ما قطعاً با مشکلاتی مواجه خواهیم بود. اما من یک نکته را اول بگویم: وقتی ما می‌گوییم جنگ هست یا نیست، موضوع صفر و یکی نیست. جنگ مراحل مختلف دارد. مثلاً در جنگ همین رمضان، به اصطلاح شاهد این بودیم که در مرحله اول جنگ، ما شاهد حملات هوایی از سوی دشمن بودیم و غیره.

بعد در مرحله دوم، تا حدودی وارد از یک طرف مورد هدف قرار دادن تأسیسات صنعتی بودیم که حالا به بهانه اینکه اینها صنایع دفاع، صنایع مادرمان مثل فولاد مبارکه، مثل فولاد خوزستان، پارس جنوبی و اینها که ه و نه متمرکز مانند نیروگاه‌ها.

متأسفانه ما هیچ‌کدام از اینها را به اندازه کافی به آن نپرداختیم. در سال‌های اخیر، حتی دهه‌ها؛ و نتیجه این شده که، چون سهم تولید تجدیدپذیر از کل برق کشور بسیار بسیار کم است، ما در بخش انرژی الکتریکی هم که می‌توانستیم با در نظر گرفتن مسئله پدافند غیرعامل این‌قدر آسیب‌پذیر نباشیم اقدامات لازم را نکردیم و آسیب‌پذیری‌مان زیاد است. پس اینکه ما فکر کنیم یک‌شبه می‌توانیم این مسئله را حل کنیم، همچین چیزی وجود ندارد.

از آن طرف، خب، در بخش هم نفت، هم گاز، هم برق، با ظرفیت‌های مختلف ببینیم آیا امکان ذخیره‌سازی هست که اگر نیروگاه‌هایی زده بشود، چند نیروگاه زده بشود، ما بتوانیم اقدامی بکنیم؟
هاشم اورعی، عضو هیئت علمی دانشکده برق دانشگاه شریف