به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ هفتم دی ماه 1404، روزی تاریخی و پرهیجان برای صنعت فضایی ایران رقم خورد. سه ماهواره بومی «ظفر 2»، «پایا» (طلوع 3) و «کوثر» با استفاده از پرتابگر قدرتمند سایوز به فضا پرتاب شدند و با موفقیت در مدار قرار گرفتند.

ساعاتی پس از این رویداد، دریافت اولین سیگنال‌های حیاتی از این ماهواره‌ها، شور و شوقی دوچندان در میان متخصصان فضایی ایجاد کرد؛ چرا که دریافت این سیگنال‌ها به منزله زنده بودن ماهواره‌ها و آغاز عملیات آن‌ها در فضاست.

اما فراتر از خبر پرتاب، آنچه در مصاحبه‌های دکتر محرم غیاثوند (رئیس گروه فضایی صایران) و دکتر حسین بلندی (سازنده ماهواره ظفر 2) جلب توجه می‌کرد، نکات فنی دقیقی بود که حکایت از یک جهش تکنولوژیک در «دقت» و «کیفیت» ماهوارهpos-1″>