کرمانشاه- خوابگاه دخترانه روانسر زخمیِ جنگ است، اما میان تختهای پر از شیشه، امید به بازگشت و ساختن فردایی روشن همچنان زنده و تپنده است.
خبرگزاری مهر – گروه استانها: پس از تهیه گزارش تصویری از سالن ورزشیِ مجروح و حیاطِ پر از ترکشِ دبستان سمیه در شهر روانسر، سنگینیِ آنچه دیده بودیم، قدمهایمان را کُند کرده بود. ویرانیِ فضاهای آموزشی که روزگاری نبضِ تپندهی نشاطِ شهر بودند، بر اثر حملهی کورِ آمریکایی-صهیونیستی، تصویری نبود که به این زودیها از ذهن پاک شود. با این حال، ماموریت ما هنوز تمام نشده بود. راهنمای بومیِ منطقه، ما را به سمتِ مقصدِ بعدی هدایت کرد: «خوابگاه دانشآموزی دخترانه امالبنین(س)».
موقعیت جغرافیایی این خوابگاه روی نقشه، فاصلهی نسبتاً بیشتری تا کانونِ بپنبهای، که قلبِ تپندهی آرزوهایِ کودکانه و نوجوانانهی دخترانِ ایرانزمین را نشانه رفته است. اینجا، در این قابِ تلخ و در تاریکروشنِ این اتاق، من نه آهنِ کجشده میبینم و نه شیشهی شکسته؛ من جوانیِ سرکوبشده، خندههای ماسیده بر لب و آرزوهایِ پرپرشدهای را میبینم که هیولایِ جنگ با بیرحمیِ تمام، قصد داشت آنها را زیرِ این سنگها به خاک بسپارد.
اما از پشتِ همین دوربین و در دلِ همین ویرانی، صدایی در درونم میگوید دختری که صاحبِ آن دفترِ تکشاخ است، تسلیمِ این آوار نخواهد شد. او بازخواهد گشت؛ شیشهها را از رویِ تختش کنار خواهد زد، خاکِ رویِ دفترش را خواهد تکاند و با همان موهایِ بافتهشده، بلندتر از صدایِ هر انفجاری، موسیقیِ زندگی و ساختنِ دوباره را در این هنرستان خواهد نواخت.