تحلیل راهکارهای تاب‌آوری سازمانی بر اساس آموزه‌های دکتر ناصر خانی

نقشه‌کشی در مه
اولگ می‌دانست که اضطراب از ابهام زاده می‌شود. پس مه را کنار زد. روی وایت‌برد بزرگ دفتر، یک «تابلوی طوفان» ساخت:
ستون اول: واقعیت‌های ثابت امروز (تنها چیزهای قطعی: مثل سلامت تیم، وضعیت سرورهای اصلی)
ستون دوم: سه اقدام کلیدی روز (نه ده تا. فقط سه تا: ۱- تماس با خانواده‌ی دو همکار متاثر ۲- ارسال پیام اطمینان به پنج مشتری حیاتی ۳- بررسی راه‌حل پشتیبان‌گیری)
ستون سوم: پیروزی‌های دیروز (حتی اگر کوچک بود: «یک مشتری قدیمی از پشتیبانی ما تشکر کرد»)
این تابلوی ساده، غولِ غیرقابل‌کنترلِ «ابهام» را به چند کارِ قابل انجام تبدیل کرد. هر روز صبح، تیم دور این تابلو جمع می‌شد. پیش‌روی‌ها، هرچند ناچیز، قابل مشاهده می‌شد. این، موتور امید بود.

مدیریت در مه: چگونه کشتی کسب‌وکار را در بحران‌های بزرگ از غرق شدن نجات دهیم؟

تحلیل راهکارهای تاب‌آوری سازمانی بر اساس آموزه‌های دکتر ناصر خانی

در روزهایی که ابهام بر بازار حکمرانی می‌کند و بحران‌های پیش‌بینی‌نشده – مانند قطع زیرساخت‌ها یا نوسانات اقتصادی – تیم‌ها را در تنگنا قرار می‌دهد، مدیریت دیگر فقط برای «رشد» نیست. بلکه به مأموریتی برای «بقا» تبدیل می‌شود.
شنبه ۰۲ خرداد ۱۴۰۵ – ۰۸:۴۷

به گزارش بازار کار و به روایت دکتر ناصر خانی،عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد، در تحلیل جدید خود با رویکردی داستان‌گونه اما کاربردی، به بررسی مفهوم «مدیریت در مه» پرداخته است. او با استفاده از سناریوی بحرانی یک مدیر، نشان می‌دهد که چگونه تفاوت میان یک مدیر سنتی و یک رهبر تاب‌آور در لحظات سخت مشخص می‌شود.

مدیریت در مه
دفتر اولگ ساکت بود بزرگ‌تر کنید—حفظ اشتغال، خدمت به مشتریان در سخت‌ترین روزهایشان، اثبات همکاری جمعی. انسان‌ها برای یک «چرایی» سخت‌تر می‌جنگند تا برای یک «چگونه».
۴. اعتماد را به سوخت تبدیل کنید: ریزمدیریتی را کنار بگذارید. به تخصص تیم‌تان اعتماد کنید. در بحران، آنها به یک ناوبر نیاز دارند، نه یک ناظر جزئیات.
۵. پیروزی‌های کوچک را جشن بگیرید: پیش‌روی یک درصدی؟ جشن بگیرید. یک بازخورد مثبت؟ بلند بخوانید. این جشن‌های کوچک، سوخت روانی سفر طولانی هستند.

طوفان‌ها همیشه می‌گذرند. اما ملوانانی که از دل یک طوفان بزرگ با هم بیرون می‌آیند، دیگر مانند قبل نیستند. آنها در کسب و کارشان به خدمه‌ای فولادین تبدیل می‌شوند که به هم و به کشتی‌شان ایمان دارند.

منبع :بازارکار جهاد دانشگاهی

اشتراک‌گذاری