همه چیز مختصر در مورد نقاشی آبرنگ
تاریخچه نقاشی آبرنگ
ردپای نقاشی آبرنگ به نقاشیهای درون غار اروپای پله لیتیک و نگارنوشتهای مصریان قدیم میرسد که سابقهای کهن دارد. اما خصوصاً در اروپای سدههای میانه، تاریخ بهرهگیری این رنگ ماده از رنسانس شروع میشود و هنوز ادامه دارد.
نقاش آلمانی، آلبرشت دورر (۱۴۷۱–۱۵۲۸) که آبرنگهای زیبایی از گیاهان، حیات وحش و مناظر نقاشی کردهاست، به عنوان یکی از اولین توسعه دهندگان این رنگ ماده شناخته میشود. یک مکتب مهم نقاشی با آبرنگ در آلمان بهوسیله هانس بول (۱۵۳۴–۱۵۹۳) به عنوان بخشی از رنسانس دورر، رهبری میشد.
جدای از شروع اولیه، آبرنگ به صورت فراگیر توسط نقاشان باروک و برای تهیه پیش طرح، کپیهها و طراحیهای بزرگ بکار برده میشد. در میان کاربران نخستین این رنگ ماده، وان دایک (در دوران اقامت در انگلستان)، کلود لورین، جیووانی بنه دتو کاستیلیونه، و بسیاری هنرمندان هلندی و فلمینگی قراردارند. به هر حال تصویرگری گیاهان و حیات وحش قدیمیترین و مهمترین سنت در نقاشی آبرنگ هستند.
نقاشی از گیاهان در دوران رنسانس محبوب شد. چه برای تولید باسمههای چوبی تصاویر کتابها و چه به عنوان طراحیهای جوهری روی کاغذ. نقاشایک اسفنج بافت دار ابزاری سودمند برای کشیدن شاخ و برگ درختان، دیوارهای قدیمی و شن و ماسهٔ ساحل است.
استفاده از الکل: الکل در صورت ریختن و پاشیده شدن آب را دفع کرده، رنگ را پس می زند و شکلهای دایره ای و سفید به وجود می آورد.
پاشیدن آب: این تکنیک باعث افزودن بافت به نقاشی و موجب تشکیل طرحهای غیرقابل پیشبینی میشود که در مواردی برای پس زمینه نقاشی میتواند جذاب باشد.
پاشیدن رنگ: این روش برای پیش زمینهٔ کار، گیاهان، شاخ و برگ درختان و بافتهای انتزاعی مناسب میباشد .
استفاده از چسب: با استفاده از چسب نواری میتوان از رسیدن رنگ به نقاطی از نقاشی جلوگیری کرد.
استفاده از مشما: برای ایجاد بافتهای خاص مانند کوه و صخره میتوان از مشما استفاده کرد.
بیشتر بخوانید: در مورد هنر نقاشی