خلاصه زندگی نامه مولوی شاعر بزرگ ایرانی
جلالالدین محمد بلخی در ۱۵ مهر ۵۸۶ هجری خورشیدی در بلخ یا وخش چشم بر جهان گشود. این شاعر بزرگ ایرانی و پارسیگوی به مولانا، مولوی و رومی معروف است. بیشتر آثار وی به زبان فارسی سروده شده است، اما در اشعارش بهندرت از ترکی، عربی و کاپادوسیهای یونانی نیز استفاده کرده است.
در طی هفت قرن گذشته بسیاری از مردم جهان به شدت از میراث معنوی رومی تأثیر گرفتهاند. همچنین اشعار مولانا او به زبانهای مختلفی ترجمه شده است. ترجمه آثار او در ترکیه، ایالات متحده، آذربایجان و جنوب آسیا محبوب بوده و طرفداران زیادی دارد.
زندگی نامه مولوی
نام کامل مولانا «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیاتش به القاب جلالالدین، خداوندگار و مولانا خداوندگار نامیده میشده است. در قرنهای بعد القاب مولانا، مولوی، مولوی رومی و ملای رومی به او نسبت داده شده است. همچنین از برخی اشعارش تخلص او را خاموش، خموش و خامُش میدانند.
پدر او مولانا محمد بن حسین خطیبی معروف به بهاءالدین ولد و سلطانالعلما، از بزرگان صوفیه و مردی عارف بود و نسبت خرقهٔ او به احمد غزالی میپیوست. مولانا در نوزده سالگی با گوهر خاتون دختر خبی افکنده شوی با ما
شمس الحق تبریزی با غنچه دل گوید
چون باز شود چشمت بیننده شوی با ما
دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ
ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ
دانی که پس از مرگ چه ماند باقی
عشق است و محبت است و باقی همه هیچ
ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ “ﻣﻦ”…ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ “ﺭﺍﻭی” ﻣنم
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﯽ، ﻫﻢ ﻧﯽ ﻭ ﻫﻢ ﻧﯽ ﺯﻧﻢ
ﻧﺸﻨﻮ اﺯ ﻧﻰ، “ﻧﻰ “ﺣﺼﯿﺮﻯ” ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ “ﺩﻝ”…”ﺩﻝ” ﺣﺮﻳﻢ ﺩﻟﺒﺮﻳﺴﺖ
ﻧﻰ ﭼﻮ ﺳﻮﺯﺩ ﺧﺎﻙ ﻭ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺷﻮﺩ
“ﺩﻝ” ﭼﻮﺳﻮﺯﺩ، ﻻﯾﻖ “ﺩﻟﺒﺮ” ﺷﻮﺩ
پیشنهادی: اشعاری زیبا از مولانا بخوانید
منبع: ویکی پدیا