درباره ظهیرالدین فاریابی شاعر ایرانی
ظهیرالدّین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی قصیده سرای ایرانی، در قرن ششم هجری میزیست. آرامگاه این شاعر بزرگ در مقبر الشعرای تبریز قرار دارد. فاریابی یکی از بزرگان غزل و قصیده است و به عنوان استاد شعر و سخنسرای پایان سده ششم شناخته میشود. وی با استفاده از سخنان پر معانی دقیق و روان خود توانسته نقش مهمی در تحول غزل ایفا نماید.
برخی وی را در تغییر غزل فارسی واسطهی سعدی و انوری میدانند. ظهیر با زبان روان و صافش در غزل که زبانی واسطه میان سبک عراقی و خراسانی است را راه برای سعدی هموار نمود. او با همین ویژگی شعرهایش از موثرترین شاعران حد واسط این دو سبک شناخته میشود.
زندگینامه ظهیرالدین فاریابی
همانطور که گفته شد فاریابی یکی از استادان شعر است و در تحول شعر فارسی نقش مهمی را برعهده داشته است. اکثر تذکره نویسان نام او را ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد ذکر کردهاند و حدودا در سال 550 هجری در فاریاب زاده شده است. دیوان او تخمین درست درباره تاریخ تولدش را تقویت میکند. همچنین تولد او هم زمان با دورهای بوده است که سلطان سنجر در دیار خراسان و اطراف آن ایجاد شد.
دوره کودکی و جوانی ظهیر در فاریاب و نیشابور گذشت. او در زادگاهش به کسب اطلاعات مختلف ادبی و علمی پرداخت و سپس برای تحص>
او را می و مخالف او را خمار داد
کشورستان سکندرِ ثانی که خضر فیض
آب حیات او ز می خوشگوار باد
می خوردنش مبین که زبهر صلاح ملک
مشغولیی به چشم بد روزگار داد
چون وقت طاعت آمد و هنگام داد بود
پوشیده کرد طاعت وداد آشکار داد
از غیرت جهان به سر تیغ و مقرعه
یک یک ستد ولی به یکی صد هزار داد
چون ابر کاب را به شمار و عدد کشید
وانگه که داد بی عدد و بی شمار داد
میراث خوار ملک فریدون به عالم اوست
میراث را زمانه به میراث خوار داد
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
هر لحظه دلم به جست و جویی دیگر
باشد بر عشق ماهرویی دیگر
با یار چه خوش فتد برای دل او
بر سنگ غمش زند سبویی دیگر