مختصر درباره زندگی نامه حضرت اسماعیل (ع)
حضرت اسماعیل (ع) یکی از انبیای الهی و فرزند حضرت ابراهیم (ع) و هاجر میباشد. زندگی ایشان همراه وقایع مهمی از قبیل مهاجرت به سرزمین بیآب و علف مکه به همراه مادر، جاری شدن چشمه زمزم از زیر پایش، تسلیم شدن برای ذبح به سبب خواب پدرش و بنای خانه کعبه بوده است.
پیامبر گرامی اسلام از برگزیدگان نسل حضرت اسماعیل (ع) است.
در قرآن کریم 12 بار به حضرت اسماعیل (ع) اشاره شده که محتوای آنها ماجرای تولد، نزول وحی بر ایشان، بنای کعبه، بیان صفات نیکوی حضرت و ذکر نام ایشان در کنار نام پیامبران دیگر به عنوان صابران میباشد.
نامگذاری حضرت اسماعیل (ع)
گفته شده واژه «اسماعیل» واژهای سریانی و در اصل «اشمائیل» بوده و اصل آن از دو واژه «یشمَع» به معنی «یسمَع یعنی بشنو و اجابت کن» و «ایل» به معنی «الله» است.
حضرت ابراهیم (ع) با دو واژه «اشمع» و «ایل» یعنی «پروردگارا دعایم را بشنو و اجابت کن» از خداوند درخواست فرزند کرد و وقتی خداوند به او فرزند پسری عنایت کرد، برای نامگذاری او از همان دو واژه استفاده کرد و او را «اسماعیل» نامید.
خلاصه داستان زندگی حضرت اسماعیل (ع)
ابراهیم (ع) و ساره ـ همسر اول ایشان ـ سالها زندگی کردند ولی از داشتن فرزند محروم بودند، ساره که علاقه همسرش به داشتن فرزند را میدید، کنیز خود هاجر پاداش صداقت و صبر ایشان، گوسفندی از طرف خداوند فرستاده شد تا ابراهیم (ع) آن را به جای پسرش ذبح کند.
بعد از این ماجرا به حضرت اسماعیل (ع) «ذبیح الله» میگویند.
حضرت اسماعیل (ع) پیامبر الهی
در قرآن به مقام نبوت حضرت اسماعیل (ع) اشاره شده است. او سالها انسانها را به توحید و ترک شرک و بتپرستی دعوت کرد، به صفات نیکو و نماز و زکات فرا خواند و از رذایل برحذر داشت، اما جز عده کمی به او ایمان نیاوردند.
حضرت اسماعیل (ع) قبل از مرگ وصیت کرد که دخترش همسر فرزند اسحاق شود و مقام نبوت و هدایت مردم بعد از خود را نیز به اسحاق سپرد. او که سالها به امور خانه کعبه رسیدگی میکرد، انجام این کار را بعد از خود به یکی از پسرانش به اسم نابت سپرد.
وفات هاجر و اسماعیل (ع)
هاجر وقتی که اسماعیل (ع) بیست ساله شد درگذشت و در حجر اسماعیل دفن شد.
حضرت اسماعیل (ع) نیز بعد از 130 سال یا بیشتر اطاعت از اوامر الهی درگذشت و در حجر اسماعیل کنار مادرش به خاک سپرده شد.