آشنایی با زندگینامه بیدل دهلوی
ابوالمعالی میرزا عبدالقادر بن عبدالخالق ارلاس، متخلص به بیدل، و نیز شناخته شده با نام بیدل دهلوی، شاعر پارسیسرای سبک هندی در سال ۱۰۵۴هـ.ق به دنیا آمد. او شاعر پارسیگوی است که از ترکان جغتایی برلاس یا ارلاس بدخشان افغانستان بود؛ وی در پتنه در ایالت بهار هندوستان متولد شد و تربیت یافت و بیشتر عمر خود را در شاه جهانآباد دهلی زندگی کرد و آثار منظوم و منثور خود را ایجاد نمود.
او در سال ۱۰۷۹ ه.ق بخدمت محمداعظم بن اورنگ زیب پیوست. سپس، به سیاحت پرداخت، و سرانجام، در سال ۱۰۹۶ه.ق در دهلی سکنی گزید، و نزد آصف جاه اول، (نظام حیدرآباد) دکن منزلت بلند داشت.
بیدل بهروز پنجشنبه چهارم صفر سال ۱۱۳۳ ه.ق در دهلی زندگی را بدرود گفت و در صحن خانهاش، در جاییکه خودش وصیت کرده بود، دفن گردید. پژوهشهای استاد سید محمد داود الحسینی پیرامون زندگی میرزا عبدالقادر بیدل، بر این پایه است که استخوانهای بیدل بعد از دفن موقت در صحن خانهاش، به وسیلهٔ مریدان و بازماندگان خاندانش، به افغانستان انتقال داده شده، و مزار وی در هند نیست.
قابل یادها نیست که پژوهشهای پوهاند سید سلطان شاه همام، استاد انسانشناسی در پوهنتون (دانشگاه) کابل که در مورد «مُغُلها» انجام داده و در مطبxt-align: center”>نقد حیرتخانه هستی صدایی بیش نیست
ای عدم! نامی به دست آورده ای موجود باش
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
چه سحر بود که دوشم دل آرزوی تو داشت
تو را در آینه می دید و جستجوی تو داشت
به هر دکان که در این چارسو نظر کردم
دماغ ناز تو سودای گفتگوی تو داشت
به دور خمکده اعتبار گردیدیم
سپهر و مهر همان ساغر و سبوی تو داشت
نظر به رنگ تو بستم، نظر به رنگ تو بود
خیال روی تو کردم، خیال روی تو داشت
زما و من، چقدر بوی ناز می آید
نفس به هر چه دمیدند های و هوی تو داشت
بیشتر بخوانید: درباره قالب شعری رباعی
زندگینامه بیدل دهلوی _ دانشچی