درباره تاریخچه ذرت و انواع آن بیشتر بدانید
ذرت یکی از انواع غلات است که در جهان بسیار پرمصرف میباشد. در واقع میتوان گفت ذرت پس از برنج و گندم، سومین ماده غذایی مهم در دنیا محسوب میشود. دانه ذرت برای رشد در مناطق مختلف سازگاری بالایی دارد اما این گیاه بیشتر در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری پرورش داده میشود. ذرت، مصارف گستردهای دارد، از تغذیه انسانها، تهیه کنسروها و غذاهای خانگی گرفته تا علوفه دام از این گیاه استفاده میشود.
ذرت، گیاهی تک لپه و یک ساله است که طول ساقه در انواع مختلف آن متفاوت است. طول ساقه ذرت در برخی گونهها 60 سانتیمتر با 7 برگ است و در برخی دیگر 7 متر با 48 برگ. این نشاندهنده وجود تنوع در گیاه ذرت است. اما نمونهای که تجاری بوده و خرید و فروش بهتری داشته باشد، معمولاً دارای ارتفاعی به اندازه 2 تا 3 متر با 16 تا 23 برگ میباشد. ذرت را به دلیل استعداد زیادی که در تولید دانه دارد، «پادشاه غلات» مینامند.
تاریخچه ذرت
کشت ذرت از حدود 8 تا 10 هزار سال پیش در قاره آمریکا و جنوب مکزیک آغاز شد. برای اولین بار زمانی که کریستف کلمب به کوبا رفت، مشاهده کرد که بومیهای منطقه، گیاهی به نام ذرت پرورش میدهند. او نام Mahis که نام یک قبیله در آمریکا بود را برای این گیاه انتخاب کرد. با گذر زمان و تغییراتی که در زبان به وجود آمد نام این گهای باز شده در زمان بو دادن تعیین میشود. هرچه حجم نهایی دانهها در هنگام بو دادن بیشتر باشد، ذرت کیفیت بهتری دارد. این ذرت زودرس میباشد و تنها مصرف انسانی دارد، همچنین دارای نشاسته سخت است.
ذرت غلافدار (Pod Corn)
هر دانه این ذرت به وسیله یک غلاف که از دو سبوس تشکیل شده، پوشیده شده است. این ذرت از قدیمیترین ذرتهای شناخته شده محسوب میشود و مصرف تجاری ندارد.
ذرت مومی (Waxy Corn)
سطح دانههای این ذرت از موم پوشیده شده و چسبناک میباشد و برای اولین بار در چین کشت شده است. آندوسپرم این دانهها بسیار نرم است و به راحتی میشکند. ذرت مومی مصرف تجاری ندارد.
ذرت اپک 2 (Opaque – 2 Corn)
نوعی از ذرت دندان اسبی است که دو اسید آمینه ضروری در آن وجود دارد. این اسید آمینهها کیفیت پروتئین موجود در ذرت را بالا بردهاند، به همین دلیل گاهی به نام ذرت کیفیتدار پروتئینی (Quality protein Maize) نیز خوانده میشود. عملکرد دانههای این ذرت از ذرت دندان اسبی کمتر است.
در مورد غلات بیشتر بدانید