تریکوتیلومانیا (اختلال موکنی) و علائم آن
بیماری تریکوتیلومانیا (Trichotillomania) یا اختلال کندن مو، یکی از چالشبرانگیزترین اختلالات در حوزه روانپزشکی و پوست است که فراتر از یک عادت ساده بوده و نیاز به بررسی دقیق دارد. در ادامه با این اختلال آشنا میشوید.
تریکوتیلومانیا چیست؟
بسیاری از افراد تصور میکنند کندن مو تنها یک «عادت بد» مانند ناخن جویدن است، اما از منظر روانپزشکی بالینی، تریکوتیلومانیا یک اختلال پیچیده در زیرمجموعه طیف وسواس (OCD) است. در این وضعیت، فرد با یک نیاز درونی و اجبارگونه روبرو میشود که او را به سمت کندن موهای سر، ابرو یا مژهها سوق میدهد.
این رفتار معمولاً یک چرخه سهمرحلهای دارد: ایجاد یک فشار ذهنی یا تنش، انجام عمل کندن، و سپس رسیدن به یک آرامش کاذب و کوتاهمدت. نکته کلیدی اینجاست که فرد از آسیب احتمالی آگاه است و بارها برای توقف آن تلاش کرده، اما نیروی این تکانه قویتر از اراده آگاهانه او عمل میکند.
چه کسانی در معرض خطر هستند؟
آمارها نشان میدهند که دنیای کودکان و بزرگسالان در این اختلال کاملاً متفاوت است. در سنین پیش از دبستان، نرخ ابتلا بین دختران و پسران تقریباً برابر است و اغلب به عنوان یک رفتار گذرا دیده میشود. امرود) را شناسایی کند و بلافاصله یک رفتار جایگزین فیزیکی که با کندن مو همخوانی ندارد (مثل گره کردن مشت یا کار با یک وسیله لمسی) انجام دهد.
همچنین داروهایی که تعادل شیمیایی مغز را به ویژه در سیستم گلوتامات اصلاح میکنند (مانند مکمل N-Acetylcysteine)، در کنار درمانهای شناختی-رفتاری (CBT)، شانس بهبودی پایدار را بسیار بالا میبرند.
برای کسانی که در مسیر بهبودی هستند، تغییر در محیط زندگی میتواند مانند یک ضربهگیر عمل کند. استفاده از کلاههای نازک در خانه، پوشاندن انگشتان با چسبهای مخصوص هنگام مطالعه، و استفاده از اپلیکیشنهای پایش رفتار، موانع فیزیکی موثری ایجاد میکنند. همچنین تمرینات ذهنآگاهی (Mindfulness) به فرد کمک میکند تا بین «احساس نیاز به کندن» و «عمل کندن» یک فاصله زمانی ایجاد کند؛ این فاصله، همان جایی است که درمان اتفاق میافتد.
چه زمانی خارش بدن خطرناک است؟
اختصاصی-دانشچی