بانوی عکاس از ۴۰ روز بیم و امید گفت؛ قاب‌هایی که در بهشت ‌زهرا جاماند

زهرا فراست عکاس خبری که روزهای «جنگ رمضان» در حال عکاسی از رشادت‌ها و حضور مردم در میدان و ویرانی ناشی از جنگ بود، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره حس و حالش از حضور در این میدان، توضیح داد: در روزهای نخست آغاز جنگ، تصورم این بود که درگیری‌ها تنها چند روز به طول می‌انجامد و شاید اصلاً فرصتی برای دست گرفتن دوربین فراهم نشود؛ یا اگر هم مجالی باشد، تنها برای عکاسانی است که در حلقه‌های نزدیک ارتباطی قرار دارند اما با گذشت زمان و جدی‌تر شدن ابعاد نبرد، دوربین برای من باری از مسئولیت به همراه آورد؛ فراتر از وظیفه ثبت وقایع، دوربین به مدر پایان گفت: تک‌تک روزهایی که با دوربین در میان مردم بودم، لبریز از قصه و روایت است اما سیاه‌ترین خاطره‌ای که در جانم حک شد، مواجهه با پیکر کودکان بود. دیدن تابوت‌های کوچک و کفن‌های ظریفی که گاه پیکر فرزندی را در آغوش مادرش جا داده بودند، بدترین چیزی بود که تجربه کردم. تماشای آن وداع‌های ابدی و دفن شدن رویاهای کوچک در کنار مادرانشان، زخمی است که هیچ عکسی نمی‌تواند عمق دردش را نشان دهد.