بازگشت «فناوران اطلاعات» پس از 42 روز

آی‌تی‌من– روزنامه‌نگاری، پیش از آنکه یک حرفه باشد، کنشِ معنا‌بخشی و روایت واقعیت است. اما وقتی واقعیت، به‌شدت دردناک است و ابزارهای اصلی روایت نیز از دسترس خارج شده‌اند، نوشتن نه‌تنها دشوار، بلکه گاه بی‌اثر و حتی بی‌معنا به نظر می‌رسد. اینترنت، که ستون فقرات روزنامه‌نگاری امروز و به‌ویژه روزنامه‌ای با هویت فناوری‌محور است، در این دوره یا به‌کلی قطع بود یا چنان مختل که امکان دسترسی به منابع، ارتباط با خبرنگاران، راستی‌آزمایی اخبار و حتی آماده‌سازی فنی صفحات را به کاری طاقت‌فرسا تبدیل می‌کرد.

اما مساله فقط فنی نبود. مساله، اخلاق نوشتن در زمانه سخت بود. در روزهایی که مردم نگران جان عزیزانشان بودند، کسب‌وکارها از کار افتاده بودند، ارتباطات قطع شده و جامعه در بهتی سنگین فرو رفته بود، پرداختن به فناوری، نوآوری یا حتی تحلیل‌های معمول اقتصادی، برای ما شبیه نوشتن در خلأ بود؛ گویی واژه‌ها به مقصد نمی‌رسیدند و مخاطب توان و میلی برای شنیدن نداشت.
 
اینتلخ و غمناک، به این نتیجه رسید که بازگشت به انتشار، نه نشانه عادی شدن شرایط، بلکه تلاشی برای بازسازی ارتباط، گفت‌وگو و معناست.

ما بازمی‌گردیم، چون باور داریم سکوت طولانی، اگرچه گاه ناگزیر است، اما نمی‌تواند جایگزین روایت شود. بازمی‌گردیم با امید به اینکه بتوانیم در ادامه، محتوایی منتشر کنیم که هم‌زمان صادق، مسئولانه و همدلانه باشد؛ محتوایی که آسیب‌های قطع اینترنت، بحران‌های اقتصاد دیجیتال و پیامدهای اجتماعی آن را نه به‌عنوان اعداد و نمودارها، بلکه به‌مثابه تجربه زیسته مردم روایت کند.

این بازگشت، نه پایان بحران است و نه ادعای عبور از آن؛ تنها تلاشی است برای ایستادن دوباره پشت میز تحریریه، در زمانی که نوشتن همچنان دشوار است، اما بیش از همیشه ضروری.