در نگاه چین، عناصر قدرت باید «با هم» کار کنند. اگر کشوری همزمان قدرت نظامی قابل توجه، زنجیره تأمین قدرتمند، فناوری پیشرفته و روابط سیاسی فعال داشته باشد، بازدارندگی آن چند برابر میشود.
یادداشت مهمان، جهانگیر غفاری: رقابت میان قدرتهای بزرگ وارد مرحله تازهای شده است؛ مرحلهای که در آن برتری کشورها دیگر فقط با تعداد ناوهای جنگی یا برد موشکها سنجیده نمیشود.
امروز «قدرت» ترکیبی از توان نظامی، اقتصاد، فناوری و دیپلماسی است؛ و هر کشوری که بتواند این اجزا را هماهنگتر کنار هم قرار دهد، دست بالاتری در مدیریت بحرانها و مهار رقبا خواهد داشت. چین در همین چارچوب، مدلی را دنبال میکند که میتوان آن را «بازدارندگی تکمیلی» نle=”text-align:justify”>الگوی «بازدارندگی تکمیلی» چین نشان میدهد بازدارندگی در جهان امروز به سمت یک مدل ترکیبی حرکت کرده است؛ مدلی که در آن هماهنگی میان قدرت نظامی، فناوری، اقتصاد و دیپلماسی اهمیت تعیینکننده دارد. در جهان چندقطبی و پررقابت، کشورهایی موفقتر خواهند بود که بتوانند ابزارهای مختلف قدرت را در یک مسیر واحد به کار بگیرند؛ مسیری که هم احتمال درگیری را کاهش دهد و هم منافع راهبردی را با هزینه کمتر حفظ کند.
اگر قرار باشد یک پیام اصلی از تجربه چین برای خاورمیانه استخراج شود، این است: بازدارندگی در عصر جدید، بیش از هر زمان دیگر به «ترکیب هوشمندانه» نیاز دارد؛ ترکیبی از دفاع، اقتصاد، فناوری و دیپلماسی، نه اتکا به یک ابزار واحد.
دانشجوی دکتری روابط بینالملل