سیره امام جواد(ع) نشان میدهد چگونه شبکه وکالت و فرهنگ مواسات میتواند به عنوان راهبردی کارآمد برای مدیریت منابع و پاسخ به نیازهای جامعه اسلامی مورد بازخوانی قرار گیرد.
یادداشت مهمان، ایرج حجازی، پژوهشگر و نویسنده حوزه دین و رسانه: امامت حضرت جوادالائمه (ع) را باید دورانِ انتقالِ بزرگ در تاریخ تشیع دانست. ایشان در سال ۱۹۵ هجری در حالی پا به عرصهی گیتی نهادند که فرقه واقفیه با تردیدافکنی درباره جانشینی امام رضا (ع)، انسجام شیعه را نشانه رفته بودند و کیانِ مذهب را تهدید میکردند. از این رو، ایشان را مولود پُربرکت نامیدند؛ چرا که حضور ایشان نه تنها انسجام کلامی را بازگرداند، بلکه الگوی جدیدی از مقاومت هوشمند در برابر دستگاه خلافت متظاهر مأمونی را بنیان نهاد. [۱]
تحقق عینی این هندسهی مقصادی، تنها با تقویتِ پیوندهای تشکیلاتی و احیایِ روحِ مواساتِ علوی میسر است؛ مسیری که در آن، به فرمودهی امام جواد (ع)، هر که به خدا اعتماد کند، او را در کارها به میزان کافی یاری خواهد کرد (مسند الامام الجواد، ص ۲۴۳).
منابع:
۱. الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص ۲۷۳.
۲. تاریخ الغیبة الصغری، سید محمد صدر، ص ۳۵۰.
۳. بحار الانوار، علامه مجلسی، ج ۷۵، ص ۱۷۵.
۴. بیانات حضرت آیتالله خامنهای
سیده فاطمه سادات کیایی