داستان رادیو در ایران، حکایت یک تکنولوژی وارداتی نیست؛ بلکه روایتگر دگردیسی فرهنگی و اجتماعی ملتی است که صدای خود را در میان امواج جستوجو کرد.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: ریشههای تکوین رادیو در ایران به سالهای پایانی دهه ۱۳۰۰ خورشیدی باز میگردد. زمانی که مفهوم بیسیم به عنوان یک ضرورت نظامی و امنیتی وارد ادبیات حکمرانی شد. در سال ۱۳۰۳، وزارت جنگ وقت مقدمات استفاده از تلگراف بیسیم را فراهم آورد و در سال ۱۳۰۵ نخستین فرستنده بیسیم با قدرت ۲۰ کیلووات در اراضی قصر قاجار نصب شد. این ایستگاه که دکلی ۱۲۰ متری داشت، در ابتدا تنها کاربرد نظامی و دیپلماتیک داشت اما رویای شنیدن صدا از راه دور، از همان زمان شکل گرفته بود. سال ۱۳۰۱ شمسی مجله «تحفهالادبا» به مدیریت بنانزاده و ادیبالممالک مقالها ایران نشاندهنده یک حقیقت بنیادی است اینکه رادیو هرگز تنها یک وسیله سرگرمی نبوده، بلکه همواره به عنوان بخشی از زیرساخت حیاتی امنیت و فرهنگ ایران عمل کرده است. در طول ۸۶ سال، رادیو از یک فرستنده چهار واتی به یک شبکه هوشمند و چندبعدی تبدیل شده است که میتواند در سختترین شرایط محاصره و جنگ، انسجام جامعه را حفظ کند.
این رسانه مانا، با حفظ صمیمیت و اعتماد تاریخی خود، افقهای تازهای از نوآوری را در نوردیده است. رادیو همچنان صدای همراه مردم در خانهها، جادهها و حتی سنگرها باقی مانده و ثابت کرده است که تا زمانی که قلبی برای ایران میتپد، امواج رادیو نیز برای روایتگری این تپشها کار خواهند کرد. رادیو حماسه، امروز تنها یک ایستگاه رادیویی نیست؛ بلکه پژواک اراده ملتی است که آموخته است چگونه در میانه آتش و خون، زیباترین سرودهای ایستادگی را زمزمه کند.