قطع اینترنت در ایران، در عمل نه یک اتفاق فنی است و نه یک تصمیم موقتی؛ نشانه‌ای است از مواجهه‌ای قدیمی با پدیده‌ای که ماهیتش تغییر کرده است. اینترنت امروز شبیه تلفن یا تلویزیون دهه‌های گذشته نیست که با بستن چند مسیر فیزیکی، بتوان آن را از دسترس خارج کرد.

 اینترنت یک شبکه توزیع‌شده، چندلایه و فرامرزی است و تجربه سال‌های اخیر نشان داده که «قطع اینترنت» بیش از آنکه به حذف دسترسی منجر شود، فقط مسیرهای دسترسی را تغییر می‌دهد.

در چنین شرایطی، طبیعی است که مسیر جایگزین شکل بگیرد. امروز این مسیر جایگزین، اینترنت ماهواره‌ای و مشخصاً استارلینک است. همان‌طور که در گذشته، محدودیت ویدئو به ماهواره انجامید و فیلترینگ پیام‌رسان‌ها به VPN، محدودیت اینترنت هم به سمت فناوری‌هایی می‌رود که اساساً برای دور زدن گلوگاه طراحی شده‌اند. این یک قضاوت ارزشی نیست؛ یک
“techOrder”: [“html5”, “flash”]
});
}
});
});
–>
<!– –>