تهران در روز عید غدیر، میزبان میلیونها عاشق امیرالمؤمنین(ع) بود؛ مردمی که پس از گذراندن روزهای سخت، گرد هم آمدند تا بار دیگر زیر پرچم ولایت، ارادت خود را به نمایش بگذارند.
خبرگزاری مهر – مجله مهر؛ عطیه جواره: سوار مترو میشوم و سرم را به گوشهای تکیه میدهم. روسریهای سبز و رنگارنگ زنان که برای جشن ولایت امیرالمونین(ع) پوشیده شده اند، نخستین چیزی است که توجهم را به خود جلب میکند و در همین حین، صدای خنده دخترکی رشته افکارم را از آن روسریهای رنگین که شهر را زیباتر کرده اند، پاره میکند. دختر جوان در دستانش دستهگلی بزرگ از رزهای سرخ دارد و بر هر شاخه، نام شهیدی از آن آویزان است در همان حالت به سختی چادرش را مرتب میکند و همزمان تلفنش را پاسخ میدهدبرای آخرین بار به این جمعیت خیره میشوم. به پرچمهایی که مزین به نام امیرالمونین هستند، به لبخند کودکان، به جوانانی که بیوقفه خدمت میکنند و به تصاویر شهدایی که در جایجای مسیر حضور دارند. در میان همه این صحنهها، یک حقیقت برایم بیش از هر چیز خودنمایی میکند؛ اینکه این ملت تا همیشه به ریسمانی چنگ زده است که گذر قرنها نتوانسته آن را فرسوده کند.
و حالا در غروب این جشن ده کیلومتری، میان هزاران فریاد «یا علی»، بیش از هر زمان دیگری میتوان فهمید چرا پس از قرنها هنوز این مردم دست بر سینه میایستند و ذکرشان «السلام علیک یا امیرالمؤمنین.» است. چرا که هر بار که روزگار بر آنان سخت گرفته، پناهی بجز علی(ع) نیافتهاند؛ پناهی که قرنهاست در دل ایران زنده مانده و تا همیشه برای این سرزمین، نشانی از امید، ایستادگی، ایمان و زندگی میآورد.