پرچم، نماد هویت مشترک و همبستگیست، اما حضورش در روزمره شهر کمرنگ است. این متن، دلیل رسانهای این شکاف را واکاوی کرده و بر ضرورت عادیسازی حضور پرچم برای تبدیل آن به یک رسانه تأکید میکند.
یادداشت مهمان- میثم رمضانعلی، پژوهشگر و مشاور رسانه و ارتباطات: در روزهای اخیر، اگر در میدانها، خیابانها و مسیر راهپیماییها قدم بزنیم، یک نشانه بهوضوح دیده میشود: فراوانی پرچم ایران. پرچم روی دستهاست، روی ماشینهاست، در تجمعها و حرکتها حضور دارد. این تصویر، از نظر رسانهای، یک پیام روشن تولید میکند: همبستگی، هویت مشترک و نوعی بازنمایی از «ما».
اما اگر از همین فضا چند قدم فاصله بگیریم و به بافت روزمه میتوان پرچم را از یک نشانه موقعیتی، به یک نشانه عمومی و ماندگار تبدیل کرد؟ پاسخ، بیش از آنکه در دستور و الزام باشد، در «عادیسازی» است. در اینکه این کار، از یک رفتار استثنایی به یک انتخاب طبیعی تبدیل شود.
گروههای مختلف مردمی میتوانند در تثبیت پرچم و تبدیل آن به بخشی از فضای پایدار زندگی نقشآفرینی کنند. اقداماتی ساده اما مؤثر – از طراحی و ساخت پایههای پرچم و نصب آن بر سردر خانهها گرفته تا ابتکار نهادهای دولتی و غیردولتی برای نصب پرچم بر سردر ساختمانها، مدارس و مراکز خدماتی – میتواند بهتدریج به شکلگیری یک «کمپین تثبیت پرچم» در سطح شهر منجر شود.
تا آن زمان، پرچم در خیابان خواهد بود؛ اما هنوز به طور کامل در شهر حضور نخواهد داشت.