آیا کودکان حق دارند به فردا امیدوار باشند؟

یادداشت مهمان، محمدمهدی سیدناصری، پژوهشگر حقوق بین‌الملل کودکان: در ادبیات حقوق کودک، همواره از حقوقی سخن گفته شده است که به بقای جسمی، رشد شناختی، سلامت، آموزش، امنیت، مشارکت و حمایت از کودکان مربوط می‌شوند. این حقوق بدون تردید ستون‌های اصلی نظام حمایت از کودکان را تشکیل می‌دهند و بخش مهمی از دستاوردهای حقوق بشری معاصر به شمار می‌آیند. با این حال، تحولات شتابان جهان امروز پرسشی تازه را پیش روی پژوهشگران، سیاست‌گذاران و مدافعان حقوق کودک قرار داده است؛ آیا کودک-align:justify”>حق بر امید، در نهایت، حق برخورداری از فردایی قابل تصور است؛ حقی برای آن‌که کودک بتواند با نگاه به آینده، نه ترس، بلکه امکان را ببیند؛ نه بن‌بست، بلکه افق را مشاهده کند. شاید یکی از مهم‌ترین تحولات حقوق کودک در دهه‌های آینده آن باشد که امید نیز در کنار آموزش، سلامت و امنیت، به عنوان یکی از عناصر بنیادین کرامت انس کودکان شناخته شود؛ زیرا کودکی که امید خود را از دست می‌دهد، تنها یک احساس را از دست نداده است، بلکه بخشی از توانایی خود برای ساختن آینده را نیز از دست داده است. این موضوع ظرفیت آن را دارد که به یک نظریه نو در حقوق کودک تبدیل شود؛ زیرا در نقطه اتصال حقوق کودک، روان‌شناسی رشد، عدالت میان نسل‌ها، سیاست‌گذاری عمومی، اقتصاد، محیط زیست و مطالعات صلح قرار می‌گیرد و تاکنون در ادبیات حقوقی فارسی تقریباً بکر مانده است.