در مسیر بازمهندسی جشنهای غدیر، نخستین اصل گذار از احساس به عقلانیت است؛ آذینبندی و شادیهای عمومی بسترهای بسیار ارزشمندی برای جذب قلوب هستند، اما این اقدامات باید به عنوان مدخل معرفت باشد.
به گزارش خبرنگار مهر، مناسبتهای دینی و مذهبی در تاریخ معاصر ایران همواره فراتر از یک مناسک عبادی صرف، به عنوان مظهر پویایی، همبستگی اجتماعی و تجلیگاه باورهای عمیق قلبی جامعه به شمار رفتهاند. در میان این رویدادها، تجمعات و شادپیماییهای خیابانی در ابعاد بزرگ، شکل جدیدی از تبلور هویت جمعی را به نمایش گذاشتهاند که نمونه برجسته و بیبدیل آن، مهمانی کیلومتری غدیر است.
این کلانرویداد فرهنگی و مذهبی، بستری را فراهم ساخته تا لایههای مختلف جامعهfy”>اصل دوم، تغییر زاویه دید رسانهای است؛ رسانههای جمعی و نهادهای فرهنگی باید از بازتولید کلیدواژههای تقلیلگرایانه خودداری کنند و تمرکز آنها باید بر روی مفاهیمی چون عدالت علوی، حقوق شهروندی در نهجالبلاغه، و مدل حکمرانی غدیر معطوف شود، نه صرفاً پوشش تصویری کلیشهای از دیدوبازدیدهای محدود. در نهایت، اصل سوم به جهانیسازی پیام غدیر اختصاص دارد؛ پیام غدیر بر مدار کرامت انسانی و عدالت اجتماعی میچرخد، مفاهیمی که تشنه و خریدار جهانی دارند و اگر غدیر را از پوسته مذهبی صلب و انحصاری خارج کنیم و هسته سخت معرفتی آن را به زبان روز بینالمللی ترجمه کنیم، این واقعه میتواند به عنوان یک الگوی رهاییبخش برای تمام ملتهای تحت ستم، فراتر از مرزهای مذهبی و جغرافیایی مطرح شود.