تحقیق مختصر درباره ی آداب و رسوم و ادبیات و فرهنگ بومی استان قزوین
فرهنگ بومی و قومی استان قزوین
یکی از شهرهای بزرگ ایران در باختر و مرکز استان و شهرستان قزوین است. این شهر در بلندای ۱٬۲۷۸ متری از سطح دریا واقع شده است. ریشه شهر قزوین متعلق به دوران ساسانیان است. قزوین در زمان حکومت صفوی ۵۷ سال پایتخت ایران بوده است و به همین دلیل دارای اماکن و موزههای تاریخی بسیاری میباشد. قزوین از نظر تعداد اثر تاریخی رتبه نخست در ایران و سوم در جهان را دارد قزوین پایتخت بزرگ خوشنویسی ایران است و از جمله خوشنویسان معروف میتوان به میرعماد قزوینی اشاره کرد.در شهر قزوین آثار کهن و باستانی گوناگونی از جمله حمام قجر، کاخ چهلستون، امامزاده حسین، خیابان سپه (اولین خیابان ایران)قرار دارد.
قزوین به دلیل قرار گرفتن در گلوگاه ارتباطی استانهای شمالی و غربی کشور، نزدیکی به تهران، دارا بودن چندین شهر صنعتی و نیز برخورداری از چندین دانشگاه -از جمله دانشگاههای بینالمللی امام خمینی، علوم پزشکی و آزاد اسلامی- و شماری دانشگاه غیردولتی از موقعیت خوبی برخوردار است.
قزوین به علت دارا بودن ۲ هزار و ۵۰۰ هکتار باغس گویش
زبان های رایج در منطقه عبارتند ازفارسی، تاتی، مراغی، کردی، لری، ترکی و رمانلوئی. زبان رایج شهر قزوین و نیز اکثر اهالی ساکن در بخشهای شرقی استان فارسی میباشد که درمحلات بافت قدیم شهر با سه گویش راری، مغلواکی و گوی میدانی در میان مردم متداول بوده است.
لازم به ذکر است به جز زبان مراغی که در همه روستاهای مراغی نشین به یک شکل گویش میشود، زبانهای دیگر به فراخور اقلیم و همچنین تحت تأثیر زبانهای همسایه در گویشهای متفاوت در میان مردم جاری میباشد. زبان شناسان زبان تاتی را از خانوادهای زبان مادی باستان به حساب میآورند.
زبان رمانلوئی زبانی است که در چند روستای قزوین متداول است که ساکنان آن را کولیها تشکیل میدهند و به اعتقاد آنها اهالی این روستاها از ناحیه رومانی به این مکان نقل مکان کرده اند. مثلاً زبان تاتی که در قسمت غربی الموت رایج است، پر است از اصطلاحات زبان طبری، به خاطر اینکه آن مناطق، هم مرز با استان مازندران میباشد. این زبان در قسمت مشرق الموت دارای اصطلاحات گیلکی میشود، چون در شمال آن استان گیلان واقع شده است
پیشنهادی: درباره فرهنگ بومی استانهای ایران بیشتر بخوانید