تحقیق مختصر درباره ادبیات و فرهنگ بومی و قومی استان گلستان
فرهنگ، آداب و رسوم و تاریخچه استان گلستان
گلستان نام جدید سرزمین تاریخی است که در طول تاریخ و تا سده هفتم هجری به نام ایالت گرگان و از آن پس تا آغاز سده دهم به نام استرآباد و در نوشتههای دوران اولیه اسلامی به نام (جرجان) و از اسفند ۱۳۱۶ گرگان نامیده شدهاست. این استان تا سال ۱۳۷۶ بخشی از استان مازندران بود، اما در آن سال به صورت استانی مستقل بنام استان گلستان درآمد و شهرستان گرگان به عنوان مرکز آن برگزیده شد. بیشتر شهرهای کنونی استان از قدمت چندانی برخوردار نیستند و از بزرگشدن روستاها به وجود آمدهاند و به عبارتی روستا شهر به شمار میآیند. با این همه، شهرهای گرگان و گنبدکاووس ریشه در تاریخی دارند. روستاهای استان گلستان به صورت متمرکز و نزدیک به هم هستند. این روستاها در راستای جادهها و رودها به صورت طولی و در بخشهای کوهستانی به صورت پلکانی هستند.
تاریخچه استان گلستان
پیشینه تاریخی این سرزمین به ۷ هزار سال پیش و در غار کیارام واقع در روستای (فرنگ) بخش گالیکش به دوران پارینه سنگی بر میگردد. پژوهشمروزه اغلب مردم گلستان به زبان فارسى روان سخن مىگويند. در شهرستانهاى استان لهجهها و گويشهاى مختلفى رواج دارد كه با ورود مهاجران در سالهاى گذشته لهجههاى استان بسيار متعدد شده است.
بخشى از استان گويش كتولى دارد كه بخش عمدهايى از شهرستان علىآباد را شامل مىشود. در اين گويش واژههايى از مازندرانى (كهن و امروز، فارسى قديم و فارسى فعلى) وجود دارد.
در بخش غربى استان مانند شهرهاى كردكوى و بندر گز و بخشهايى از شهرستان گرگان زبان مازندرانى رواج دارد. زبان تركى با دو نوع گويش در شهرستانهاى گنبد و بندر تركمن و توابع اين دو شهرستان رواج دارد.
تركى تركمنى، زبان جمعيت قابل توجهى از مردم استان گلستان است كه در شهرستانهاى گنبد و بندر تركمن زندگى مىكنند.
البته در استان گلستان زبانها و گويشهاى متعدد ديگرى نيز با جمعيت متفاوت وجود دارند مانند: فارسى با گويش زابلى كه مهاجران سيستانى تكلم مىكنند، تاتى كه در چند روستا بخش آزاد شهر و راميان وجود دارد، كردى و… كه به دليل پراكندگى مهاجران در استان جاى خاصى را براى بعضى زبانها و گويش نمىتوان مشخص كرد.
پیشنهادی: درباره فرهنگ بومی استانهای ایران بیشتر بخوانید